حضرت عيسى عليه السلام بر تمام سلاطين حكومت مىكرد ، و در دين و احكام رخنه مىانداخت ، و در ظاهر از خوف عوام الناس تمام سلاطين و اصحاب معرفت مطيع ، و در باطن از درد دين و دنيا به رنج اندر بودند . و چند سال بر اين منوال بگذشت تا آن‌كه در سنه يكهزار و پانصد و بيست و هفت ( 1527 ) عيسوى « هنرى هشتم » كه پادشاه انگريز و در متانت رأى ممتاز عصر خويش بود ، اميران و دانايان مملكت خود را گفت كه « پاپا » در لباس شرع غير از حكمرانى خويش نمىخواهد ، اگر شماها با من اتّفاق كنيد زمين‌ها و مال‌هايى كه آبا و اجداد شما سپرد « پادريان » كرده‌اند من از ايشان مسترد ساخته به شما مىدهم ، و بر شما ظاهر است كه « پاپا » بر نوشتهء انجيل نمىرود ، و اختلاف بسيار و بدعت‌هايى بىشمار در دين پيدا كرده است . آن جماعت جمعى به سبب درد دين و جمعى به طمع استرداد مال و زمين با پادشاه متّفق و هم‌عهد گشتند ، پس پادشاه ناگاه حكم كرد كه نام خليفه يعنى « پاپا » را از خطبه بيفكنند و خود را رئيس دين عيسوى در گروه انگريز مقرّر كرده ، حكم نمود كه در تمام قلمرو انگريز در يك روز و يك‌وقت تمام مردم شهر « پادريان » را تاخت كنند ، پس به موجب حكم ، مال و اسباب « پادريان » را ضبط كردند ، و در « كرچهايى » « 1 » كه عبارت از پرستش‌خانه است تصاوير عيسى و مريم و ديگر بزرگان دين عيسوى را كه « پادريان » بر خلاف شرع ؛ آنها را به جواهر و زر و لباس نفيسه آراسته در محراب نصب كرده عبّاد را به پرستش آن تصاوير مانند بت‌پرستان مشغول نموده بودند بر

--> ( 1 ) كرچها : چرچها ، كليساها ( Church ) ، كرجها : « الف » .